فدریکو فلینی یکی از منحصربه‌فردترین و تامل‌برانگیزترین کارگردانانی بود که بیشتر فیلم‌هایش را بر اساس تاملات، رویاها، وقایع زندگی و فانتزی‌های خود بنا می‌کرد؛ کسی که پیام خاصی برای بشریت منتقل نمی‌کرد بلکه سینما را صرفاً به عنوان سرگرمی می‌نگریست. آیا برای هر چیزی پاسخی وجود دارد؟ آیا اصلاً ممکن است؟ اگر بله، پس زندگی دیگر نمی‌تواند چنین کنجکاوانه، پویا و خلاقانه باشد...

در سال ۱۹۶۳، پیر پائولو پازولینی به همراه یک فیلم‌بردار اخبار و یک کشیش کاتولیک به فلسطین سفر کرد تا امکان فیلم‌برداری حماسه کتاب مقدس خود، «انجیل به روایت متی»، را در مکان‌های تاریخی تقریبی آن بررسی کند. این فیلم که توسط تهیه‌کننده «انجیل» برای سرمایه‌گذاران و توزیع‌کنندگان احتمالی تدوین شده، شامل تفسیرهای بداهه پازولینی به عنوان تنها موسیقی متن است. همان‌طور که از روستایی به روستای دیگر سفر می‌کنیم، به تاملات خاص پازولینی درباره آموزه‌های مسیح گوش می‌دهیم و شاهد ناامیدی فزاینده او از مردم و مناظری هستیم که در برابر خود می‌بیند. او گله می‌کند که اسرائیل بیش از حد مدرن است و فلسطینی‌ها بیش از حد بیچاره؛ و باور این موضوع که آموزه‌های عیسی به این چهره‌ها رسیده باشد، غیرممکن است. «انجیل به روایت متی» در نهایت در جنوب ایتالیا فیلم‌برداری شد؛ مکانی که مل گیبسون چهل سال بعد برای فیلم «مصائب مسیح» از برخی از همان لوکیشن‌ها استفاده کرد.

نگاهی صمیمی به زندگی و کار خوانندگی اپرا یونانی-آمریکایی، ماریا کالاس است و ....